Lettergoesting

Over kunst en letters en hun plaats in mijn leven

Een nieuw woord

Het brein is een associatieve massa. Deze conclusie heb ik vandaag weer eens opnieuw ervaren. Het begon deze ochtend met mijn gelukskalender waarop Franz Schubert me toesprak. We denken dat het geluk samenhangt met de plek waar je ooit gelukkig was, maar geluk ligt gewoon in jezelf. Het is gedichtendag. Een ganse dag worden we om de oren geslagen door rappende slammers, haikudichtende presidenten van de Europese Unie of dichter bij huis … genomineerden van de Herman de Coninckprijs 2013. Antwerpen en de Arenberg bruisen deze avond weer in een exquise mix van alliteraties, assonanties, enjambementen en een verdwaalde hypallage. Het geluk van vijf genomineerden die het podium mogen betreden: Xavier Roelens, David Troch, Annemarie Estor, Delphine Lecompte en Michaël Vandebril. De uitslag is reeds gekend. Geen verrassingen deze avond. Niet waar. Er was er wel degelijk een voor mij. Op het podium verschijnt Sarah Ferri. De presentator kondigt haar aan als de rijzende ster. Ik geef hem achteraf gelijk. Haar muziek kan je best omschrijven als gipsy jazz. On my own.

On my own + plek waar je ooit gelukkig was = Rosebud. Voor mijn ogen verschijnt er een literaire optelsom die uitmondt in Rosebud. Onbewust heeft mijn brein me 72 jaar terug in de tijd gestuurd. Het moment dat Europa kreunt onder Naziterreur en de Jappen als sinterklaasverrassing Pearl Harbour bombarderen. Neen, ik moet eerlijk zijn. 72 jaar is onmogelijk in mijn geval. Mijn maker zaliger was dan zelf nog maar een uk van 3 jaar. Ik heb de film pas vele jaren later gezien. Orson Welles, Citizen Kane, de glazen sneeuwbol, Rosebud.

Op het podium laat Xavier Roelens een tsunami van woorden over de hoofden van het publiek rollen. Wat gaat er door zijn hoofd als zijn mond de woorden ratelt? Hij kan elk moment papa worden. De poëtische opvolging is verzekerd. David Troch treedt ons toe vanuit de zaal. Hij zoekt een gezel nu zijn vrouw Sylvie Marie in Groningen geen politiek asiel zoekt. Uit zijn mond weerklinkt een vurig pleidooi: voor de poëzie, tegen de politiek. Enkele letters, een wereld van verschil

Troch_Gezel_tcm7-168855

Michael Vandebril, winnaar van de debuutprijs, stoot in vol enthousiasme een glas water om. Het vuur van het vertrek van Maeterlinck, zijn tweetalige bundel, wordt er alvast niet door geblust. Delphine Lecompte is haar gewone zelf wanneer ze zichzelf reduceert tot

Ik ben de dochter van een kermisattractie en een junkie
Mijn moeder had een baard
En mijn vader snoof
Eigenlijk was het omgekeerd
Maar daar kijkt niemand van op.

Mijn ouders wilden dat ik werd geboren
Het was een morbide nieuwsgierigheid van de vrouw
En gezond voyeurisme van de man
Mijn vader zei: ‘Ze verdient een naam.’
Mijn moeder beval: ‘Ga om een krant, vent,
dan kunnen we iene miene mutte doen met de redactieleden.

Winnares van de avond wordt Annemarie Estor die een cheque van 6.000 € mee naar huis neemt voor haar bundel De oksels van de bokDe jury prijst het feit dat

Ze schenkt de lezer geen afzonderlijke gedichten maar een stevig opgebouwd drama. En toch dwingen de verzen niet naar het geheel. Ze staan krachtig op zichzelf maar vormen ook een organisch onderdeel van de grotere poëtische vertelling.
Haar werk steunt op verschillende herkenbare tradities, maar toch vervalt het niet in epigonisme. Doorheen de bezwerende vertelling proef je een stuwende authenticiteit. Deze dichteres maakt gebruik van oriëntaalse liefdeslyriek, bijbelse taal en mystieke visioenen.

Het brein is een associatieve massa. Terwijl op het podium muziek en woord een symbiose van het goede leven imiteren, geniet ik tegelijkertijd van de conversatie van de achterburen die blij zijn met de gewonnen vrijkaarten. Zij, midden twintig, spreekt over de VDAB en het feit dat ze al zes maanden geen werk heeft. Haar vriendinnen hebben momenteel examens, dus zij geniet van faire la grasse matinée. Hij werkt momenteel al twee maanden bij de politie. Alle dagen opleiding. Tijdens de lesuren is hij de beamerbitch.

De literaire optelsom verschijnt opnieuw in mijn geest: VDAB + Politie + beamerbitch =

Het blijft verbazingwekkend stil in de neo-cortex. Zowel links als rechts razen koortsachtig rond in de uithoeken en krochten van mijn herinnering. Hun antwoord is een schamel:

Plakletters_Wiskundige_tekens_plakletters_340_340_q_oneindig

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 01/02/2013 door in column.
Follow Lettergoesting on WordPress.com

Blogstatistieken

  • 20,878 hits
februari 2013
M D W D V Z Z
« Jan   Mrt »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728  
%d bloggers liken dit: