Disturbed silence

Is het mogelijk om in een tentoonstelling stilte te verwoorden? Maar door deze stilte een beeld of klank te geven, verstoor je dan net niet die stilte die je wil tonen? Met deze koan in het achterhoofd trok ik deze middag naar het Psychiatrisch Centrum in Duffel. Eenentwintig kunstenaars gingen daar de confrontatie aan met stilte. Het resultaat was een ode aan kunst zoals je ze tegenwoordig nog zelden vindt. Een zitkuil van de Ierse kunstenares Orla Barry voerde me terug naar de stranden van Inch, terwijl opwaaiend zand overgaat in striemende regen, zoals alleen Ierse weergoden dat kunnen teweegbrengen. Met gevonden keien kalligrafeert ze de seizoenen in haar omgeving. Leo Copers nodigt ondertussen aan de inkom van het psychiatrisch centrum de mensen uit om in vier talen stil te staan met zijn werk VIPAG (verplaatsbare individuele publieke automatische gevangenis): de grens tussen het letterlijke en psychologische isolement verdwijnt in een stilte van herkenning.

Twee vriendinnen geven hun eigen invulling van stilte. In Thierry de Cordiers Kapel van het niets brengen ze elkaar op de hoogte van de laatste trivia uit het bestaan. Wanneer ik binnentreed, verontschuldigen ze zich even voor het animo en gaan daarna onverstoord verder. Ze hebben geen oog voor het laatste zonlicht dat invalt en de rechtopstaande zwarte balk zo tot een kruis van licht en donker maakt. Voor hen zijn de dorre bladeren alleen maar uitlopers van de herfst. De stilte die de Cordier beoogt wordt door de kakelkippen vernietigd.

Wat me vooral opvalt, is de haast waarmee mensen zich met plannetje in de hand van het ene kunstwerk naar het andere voorthollen. Kunstkijken is afstrepen. Vijftien gezien, nog zes te gaan. Ik neem plaats naast een man die deze drukte aan zich voorbij laat gaan. Een patiënt? Met een koesterende najaarszon op de rug staart hij naar het rimpelende water van de vijver, terwijl de zon steeds andere kleuren aan de oppervlakte tovert. Hier bewonder ik live het werk van Roni Horn die in haar werk Some Thames de verschillende gedaanten die water aanneemt onder invloed van het weer en licht, toont: groengrijs tot blauwig zwart.

In het paviljoen vergapen mensen zich aan de ondertussen iconische video The reflection pool van Bill Viola. Kabbelend water op video nodigt uit tot reflectie als er een bekende naam aan verbonden wordt.

De tentoonstelling loopt nog tot einde van volgende week.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s