2017: een jaar in zwart-wit foto’s

Kan je 365 dagen samenvatten op minder dan 60 bladzijden? Ik weet het niet. Ik heb alvast mijn best gedaan om een symbolisch jaarboek klaar te stomen. Wat me opvalt? De verstilling die uit vele beelden spreekt. De vele details die me pas opvallen wanneer ik echt de tijd neem om te kijken. De weerspiegeling van een wolk in een plas. De eenzame voorbijganger die me zelfs nooit was opgevallen. Of om het met de woorden van Anne Leibowitz te zeggen:

“The camera makes you forget you’re there. It’s not like you are hiding but you forget, you are just looking so much.”

Advertenties

Art on my mind: Daan Den Houter – Keep on Dreaming

Love of beauty is taste. The creation of beauty is art. (Ralph Waldo Emerson)

De gordijnen blijven langer dicht en de verwarming doet verwoede pogingen om het rijk van Koning Winter buiten te houden. Naast me op de zetel ligt De mensengenezer van Koen Peeters. Nog maar enkele bladzijden gelezen en onmiddellijk voerde deze schrijvende bankier (of is het een financieel onderlegde schrijver) me terug naar de weidsheid van de Westhoek. Het dorp is nu leeg. In de grijze verte ligt Frankrijk er even troosteloos bij als deze kant van de grens. De winter heeft de kleur uit het landschap weggevaagd. Naast me pronkt een mooie herinnering aan het 37ste kunstenfestival: Keep on Dreaming van de Nederlandse kunstenaar Daan Den Houter.

Zestien stalen kubussen werden aan het grote publiek aangeboden. Een van de kubussen bevat een goudklompje. De waarde van het edelmetaal overtreft de aankoopprijs. Een koopje en en gokje waard voor een bankier in hart en nieren? Neen, wie de stalen kubus durft vernietigen in de hoop goud aan te boren, loopt het risico om door een van de 15 andere eigenaars aangeklaagd te worden. Contracten werden getekend, beloftes gemaakt. De kunstenaar en ondertekende vraagt zich af wat het meeste waarde heeft: de zekerheid over het al dan niet bezitten van een klompje goud of de gemeenschappelijke droom.

Deze vraag spookt tijdens de lectuur van Peeters door mijn hoofd en steeds weer dwalen mijn gedachten af. De koeien van de Westhoek transformeren in stalen kubussen. De keizersnee die het jonge kalf moet bevrijden, lijkt steeds meer op het openbreken van de enigmatische driedimensionale vierkant. Ik neem het voorwerp in mijn handen, schudt ermee. Kan je uit het getik opmaken of het goud of staal is dat zich in de buik bevindt? Klinkt goud anders dan staal? Het valt me wel op dat het voorwerp – letterlijk – een deel van zijn glans verliest. Wellicht heeft dit kunstobject nood aan mensen om het te bewonderen, volstaat mijn dagelijks blik niet om het opnieuw glans te geven. Wie weet droomt het wel – net zoals ik – van de warme zomerwind die het opgeschoten graan doet wiegen. Van landschappen die vol ongeduld wachten om opnieuw gevuld te worden met lentekleuren. Van een dorp dat indommelt in zijn jaarlijkse winterslaap om over enkele maanden opnieuw kunst en liefhebbers te ontvangen in zijn huizen.

Meer dan een boek: The Picture of Dorya Glenn

Wat krijg je als je een auteur/scenarioschrijfster/beeldend kunstenares in contact brengt met een fotokunstenaar? Deze vraag stelden zich ook schrijfster Julie O’yang en fotograaf Filip Naudts. Het resultaat van hun samenwerking een fotoroman noemen zou beide kunstenaars oneer aandoen. Met hun samenwerkingsproject dat recent verscheen bij Stichting Kunstboek onder de titel The Picture of Dorya Glenn bewijzen ze dat 1+1 niet altijd twee is, maar soms oneindig veel meer. Tijd dus voor The Art Couch om beide kunstenaars even aan het woord te laten.

Ik ben blij dat we in deze moderne tijden leven. Hoe moest je immers in pre-internettijden een interview afnemen met een kunstenaarsduo waarvan de ene helft in Kopenhagen woont (en dan bovendien nog in Nairobi zit op het ogenblik) en de ander in Lochristi. De eerste vraag is dan ook voor de hand liggend: ‘Waar ontmoetten jullie elkaar en hoe kwam deze samenwerking tot stand?’

De rest van het interview leest u op The Art Couch.

Wandelen op het Vlaamse Père Lachaise

262403 campo1 76be5f large 1508923070Het Campo Santo wordt ook wel eens het Père Lachaise van Gent genoemd: een idyllische plek waar nogal wat vooraanstaanden begraven liggen.

Het was pastoor Jozef Van Damme die in 1847 het initiatief nam om achter de pas gebouwde Sint-Amanduskerk een kerkhof in te richten, niet alleen voor zijn parochianen, maar hij verkocht ook percelen van deze romantische begraafplaats aan de Gentse elite. Het initiatief werd gesmaakt en een aantal mensen werden zelf opgegraven uit hun oorspronkelijke begraafplaats om herbegraven te worden op Campo Santo.

Er ontstond al snel een traditie van Campo Santo als begraafplaats voor de intellectuele elite. Hun biografieën geven een inkijk in de geschiedenis en in de kunstgeschiedenis. Op dit bijzondere kerkhof kan de bezoeker zich laten verwonderen door de soms zeer mooi uitgewerkte grafmonumenten.

De Cultuurdienst ontwikkelde een nieuwe kaart voor het Campo Santo waarmee men zelf op ontdekking kan gaan. De kaart vertelt meer over de begraafplaats en het ontstaan ervan, en neemt de wandelaars mee langs 49 graven van textielbaronnen, dichters en romanciers, regeringsleiders en andere personen die een bijzondere rol van betekenis hebben gespeeld voor de stad Gent en daarbuiten.

‘De wandelkaart vertelt aan de wandelaars over de betekenis van de figuren die er begraven liggen en over hoe zij hebben bijgedragen tot de wereld waar in zij leefden, vaak hebben hun daden en inzichten vandaag nog een weerklank. Ook de graven van een aantal meer recent overleden figuren, zoals Luc De Vos, Jan Hoet en Wilfried Martens zijn op de wandeling terug te vinden.’

Annelies Storms, schepen van Cultuur

 

Hype: laat je boek signeren via skype

Hoe_ik_de_beste_vriend_web

Zaterdag openen opnieuw de deuren van de #boekenbeurs. Opnieuw zullen duizenden geïnteresseerden toestromen en zich verwonderen over het grote aanbod. Opnieuw zullen cultuurpessimisten het boek dood verklaren. Opnieuw zullen kookboeken de top 10 aanvoeren. Gelukkig zijn er nog vaste waarden in het boekenvak. Auteurs – zenuwachtige debutanten en doorwinterde schrijvers – zullen zij aan zij hun werk voorzien van een handtekening en een gepersonaliseerde tekst voor de geduldig aanschuivende massa.

Wie een handtekening wil van Alpha 22, de auteur van Hoe ik de beste vriend van een seriemoordenaar werd, zal echter voor een lege signeertafel staan. Alpha 22 is een undercover agent die bevriend geraakte met seriemoordenaar Claudy Pierret, een terreurcel ontmantelde en in een internationale drugsbende infiltreerde. Daar er nog steeds een prijs op zijn hoofd staat, zal de auteur dan ook niet ‘live’ aanwezig zijn (het risico dat het zijn laatste live-optreden zou kunnen zijn, is immers nogal groot). Via een skype-sessie kunnen geïnteresseerden een gesigneerd exemplaar van zijn boek bestellen en een uurtje later afhalen.

Als we mogen afgaan op de cover van het boek kunnen we alvast concluderen dat Alpha 22 een naast familielid is van Guido Belcanto 😉

 

Arno en de buitenaardse dictator

downloadWanneer een Chinese auteur (Julie O’Yang) en een Vlaamse fotograaf (Filip Naudts) niemand minder dan rockster Arno kunnen enthousiasmeren voor hun kunstproject, dan moet het goed zijn. Ik trok alvast mijn ruimtepak aan en trok richting Altair IV voor een bezoek aan Dorya Glenn, de buitenaardse dictator die de hoofdrol speelt in het boek The Picture of Dorya Glenn.  

Het complete interview lees je binnenkort op The Art Couch.

 

Books on my mind: Josef Koudelka – Vestiges

“The maximum, that is what has always interested me”( Josef Koudelka) 

De laatste maanden stapelen de boeken zich rondom mij op. Zoveel om te lezen, zo weinig tijd. Daarom dat ik besloten heb om op geregelde basis eens in de stapels te snuisteren en me te laten verrassen door wat ik alweer lang vergeten was. Magnumfotograaf Josef Koudelka heeft de eer om de spits af te bijten? Waarom? Misschien omdat hij twee van mijn liefdes combineert: Slovenië en zwart-wit fotografie. Kleuren hebben me altijd afgeleid. Ze voeren je weg van de essentie. Kleur heeft de neiging om beeld te overheersen. Wanneer je een beeld moet vatten in slechts zwart en wit en de tientallen schakeringen van grijs, dan speelt je onderwerp onvermijdelijk de hoofdrol. Je leert kijken, stil te staan, even dat verstilde moment van tijd met de fotograaf te delen.

Vestiges is de poëtische neerslag van een reis die de Tsjechisch-Franse fotograaf gedurende twee decennia langs meer dan 200 archeologische sites rondom de Middellandse zee voerde. De kracht van de foto’s bevindt zich in de afwezigheid der mensen, genadeloos op papier vastgelegd door de camera. De sporen uit het verleden doen vermoeden dat het ooit anders was en dat deze laatste resten nog steeds wachten op de terugkeer naar dat glorierijke verleden. Delphi, Baalbek, Petra bewaren le temps perdu, Koudelka vereeuwigt de bewaarders.

josef-koudelka-vestiges-1991-2015-08.jpg

 

De boeken die mijn pen beïnvloedden

Voor het meest recente nummer van Verzin mocht ik vertellen welke boeken een invloed hebben gehad op mijn lezers- en (beperkte) schrijversbestaan. Het was aangenaam graven in de krochten van mijn achterhoofd. Ik werd opnieuw vrienden met Konsalik, dacht met weemoed terug aan de vele uren die ik met Joyce in bed doorbracht en werd opnieuw jaloers op de literaire taalspelletjes van Perec.

In het dossier ‘Young Adult’ maakt u bovendien kennis met Els Beerten, Jan de Leeuw en Mirjam Mous. Verder een prachtinterview met Margot Vanderstraeten en ook Vitalski laten zijn literaire licht weer schijnen op ingezonden teksten. U leest het al, genoeg redenen om het nieuwe nummer van voor naar achter te lezen.

Wie geïnteresseerd is in de boeken die mij hebben beïnvloed, kan hieronder terecht.

schrijver1 schrijver2 schrijver3