Meer dan een boek: The Picture of Dorya Glenn

Wat krijg je als je een auteur/scenarioschrijfster/beeldend kunstenares in contact brengt met een fotokunstenaar? Deze vraag stelden zich ook schrijfster Julie O’yang en fotograaf Filip Naudts. Het resultaat van hun samenwerking een fotoroman noemen zou beide kunstenaars oneer aandoen. Met hun samenwerkingsproject dat recent verscheen bij Stichting Kunstboek onder de titel The Picture of Dorya Glenn bewijzen ze dat 1+1 niet altijd twee is, maar soms oneindig veel meer. Tijd dus voor The Art Couch om beide kunstenaars even aan het woord te laten.

Ik ben blij dat we in deze moderne tijden leven. Hoe moest je immers in pre-internettijden een interview afnemen met een kunstenaarsduo waarvan de ene helft in Kopenhagen woont (en dan bovendien nog in Nairobi zit op het ogenblik) en de ander in Lochristi. De eerste vraag is dan ook voor de hand liggend: ‘Waar ontmoetten jullie elkaar en hoe kwam deze samenwerking tot stand?’

De rest van het interview leest u op The Art Couch.

Advertenties

Wandelen op het Vlaamse Père Lachaise

262403 campo1 76be5f large 1508923070Het Campo Santo wordt ook wel eens het Père Lachaise van Gent genoemd: een idyllische plek waar nogal wat vooraanstaanden begraven liggen.

Het was pastoor Jozef Van Damme die in 1847 het initiatief nam om achter de pas gebouwde Sint-Amanduskerk een kerkhof in te richten, niet alleen voor zijn parochianen, maar hij verkocht ook percelen van deze romantische begraafplaats aan de Gentse elite. Het initiatief werd gesmaakt en een aantal mensen werden zelf opgegraven uit hun oorspronkelijke begraafplaats om herbegraven te worden op Campo Santo.

Er ontstond al snel een traditie van Campo Santo als begraafplaats voor de intellectuele elite. Hun biografieën geven een inkijk in de geschiedenis en in de kunstgeschiedenis. Op dit bijzondere kerkhof kan de bezoeker zich laten verwonderen door de soms zeer mooi uitgewerkte grafmonumenten.

De Cultuurdienst ontwikkelde een nieuwe kaart voor het Campo Santo waarmee men zelf op ontdekking kan gaan. De kaart vertelt meer over de begraafplaats en het ontstaan ervan, en neemt de wandelaars mee langs 49 graven van textielbaronnen, dichters en romanciers, regeringsleiders en andere personen die een bijzondere rol van betekenis hebben gespeeld voor de stad Gent en daarbuiten.

‘De wandelkaart vertelt aan de wandelaars over de betekenis van de figuren die er begraven liggen en over hoe zij hebben bijgedragen tot de wereld waar in zij leefden, vaak hebben hun daden en inzichten vandaag nog een weerklank. Ook de graven van een aantal meer recent overleden figuren, zoals Luc De Vos, Jan Hoet en Wilfried Martens zijn op de wandeling terug te vinden.’

Annelies Storms, schepen van Cultuur

 

Hype: laat je boek signeren via skype

Hoe_ik_de_beste_vriend_web

Zaterdag openen opnieuw de deuren van de #boekenbeurs. Opnieuw zullen duizenden geïnteresseerden toestromen en zich verwonderen over het grote aanbod. Opnieuw zullen cultuurpessimisten het boek dood verklaren. Opnieuw zullen kookboeken de top 10 aanvoeren. Gelukkig zijn er nog vaste waarden in het boekenvak. Auteurs – zenuwachtige debutanten en doorwinterde schrijvers – zullen zij aan zij hun werk voorzien van een handtekening en een gepersonaliseerde tekst voor de geduldig aanschuivende massa.

Wie een handtekening wil van Alpha 22, de auteur van Hoe ik de beste vriend van een seriemoordenaar werd, zal echter voor een lege signeertafel staan. Alpha 22 is een undercover agent die bevriend geraakte met seriemoordenaar Claudy Pierret, een terreurcel ontmantelde en in een internationale drugsbende infiltreerde. Daar er nog steeds een prijs op zijn hoofd staat, zal de auteur dan ook niet ‘live’ aanwezig zijn (het risico dat het zijn laatste live-optreden zou kunnen zijn, is immers nogal groot). Via een skype-sessie kunnen geïnteresseerden een gesigneerd exemplaar van zijn boek bestellen en een uurtje later afhalen.

Als we mogen afgaan op de cover van het boek kunnen we alvast concluderen dat Alpha 22 een naast familielid is van Guido Belcanto 😉

 

Arno en de buitenaardse dictator

downloadWanneer een Chinese auteur (Julie O’Yang) en een Vlaamse fotograaf (Filip Naudts) niemand minder dan rockster Arno kunnen enthousiasmeren voor hun kunstproject, dan moet het goed zijn. Ik trok alvast mijn ruimtepak aan en trok richting Altair IV voor een bezoek aan Dorya Glenn, de buitenaardse dictator die de hoofdrol speelt in het boek The Picture of Dorya Glenn.  

Het complete interview lees je binnenkort op The Art Couch.

 

Books on my mind: Josef Koudelka – Vestiges

“The maximum, that is what has always interested me”( Josef Koudelka) 

De laatste maanden stapelen de boeken zich rondom mij op. Zoveel om te lezen, zo weinig tijd. Daarom dat ik besloten heb om op geregelde basis eens in de stapels te snuisteren en me te laten verrassen door wat ik alweer lang vergeten was. Magnumfotograaf Josef Koudelka heeft de eer om de spits af te bijten? Waarom? Misschien omdat hij twee van mijn liefdes combineert: Slovenië en zwart-wit fotografie. Kleuren hebben me altijd afgeleid. Ze voeren je weg van de essentie. Kleur heeft de neiging om beeld te overheersen. Wanneer je een beeld moet vatten in slechts zwart en wit en de tientallen schakeringen van grijs, dan speelt je onderwerp onvermijdelijk de hoofdrol. Je leert kijken, stil te staan, even dat verstilde moment van tijd met de fotograaf te delen.

Vestiges is de poëtische neerslag van een reis die de Tsjechisch-Franse fotograaf gedurende twee decennia langs meer dan 200 archeologische sites rondom de Middellandse zee voerde. De kracht van de foto’s bevindt zich in de afwezigheid der mensen, genadeloos op papier vastgelegd door de camera. De sporen uit het verleden doen vermoeden dat het ooit anders was en dat deze laatste resten nog steeds wachten op de terugkeer naar dat glorierijke verleden. Delphi, Baalbek, Petra bewaren le temps perdu, Koudelka vereeuwigt de bewaarders.

josef-koudelka-vestiges-1991-2015-08.jpg

 

De boeken die mijn pen beïnvloedden

Voor het meest recente nummer van Verzin mocht ik vertellen welke boeken een invloed hebben gehad op mijn lezers- en (beperkte) schrijversbestaan. Het was aangenaam graven in de krochten van mijn achterhoofd. Ik werd opnieuw vrienden met Konsalik, dacht met weemoed terug aan de vele uren die ik met Joyce in bed doorbracht en werd opnieuw jaloers op de literaire taalspelletjes van Perec.

In het dossier ‘Young Adult’ maakt u bovendien kennis met Els Beerten, Jan de Leeuw en Mirjam Mous. Verder een prachtinterview met Margot Vanderstraeten en ook Vitalski laten zijn literaire licht weer schijnen op ingezonden teksten. U leest het al, genoeg redenen om het nieuwe nummer van voor naar achter te lezen.

Wie geïnteresseerd is in de boeken die mij hebben beïnvloed, kan hieronder terecht.

schrijver1 schrijver2 schrijver3

Kunstenfestival Watou: de samenhang van alleenigheid

Vindt het plaats of niet? Dat is vraag die het meest gesteld wordt wanneer er wordt gepraat over het Kunstenfestival Watou. Vorig jaar leek het alsof het festival zou ophouden met bestaan, wegens een negatief advies van een van de vele commissies die dit landje rijk is. Gelukkig is Jan Moeyaert een overlever en vond hij opnieuw de nodige fondsen om Watou twee maanden om te toveren tot een alleenig en uniek stiltemoment in de Westhoek.

‘Be a loner, that gives you time to wonder and to search for the truth’ (Albert Einstein).

Kunstenaars scharen zich graag achter deze uitspraak van Einstein. Ze nemen tijd om mensen en dingen te observeren en er ons vervolgens over te vertellen. Spijtig genoeg staan we nog zelden stil bij de steeds sneller wegglippende tijd. Op de schermen van onze iPad, GSM en andere communicatiemiddelen drukken we ons uit in amper 160 tekens. En als er een emoji-teken bestaat, dan volstaat vaak slechts één druk op de knop.

We zijn steeds meer verbonden en tegelijk worden we eenzamer. Recent wetenschappelijk onderzoek wijst immers uit dat 14 procent van de Belgen tussen 18 en 80 jaar getroffen wordt door eenzaamheid. Meer dan 1.250.000 Belgen voelen zich eenzaam, al dan niet in een groep. Want laat ons duidelijk wezen, er is een groot verschil tussen alleen zijn en eenzaam. Laten deze alleenigheid en ondraaglijke eenzaamheid dan ook net de rode draad zijn in deze 37ste editie van het Kunstenfestival Watou.

Watou blijft een totaalervaring, waar vaste waarden als de Douviehoeve, de kerk en de brouwerij afgewisseld worden met nieuwe locaties. Dit jaar verwelkomen de Vijfhoekstraat 13 en de kasteeltuin nieuwe kunstwerken. Net zoals bij vorige edities is er niet afgeweken van de gesmaakte mix van kunst en poëzie. De stilte van het Schrevedorp wordt slechts bij momenten opgeschrikt door een voorbijrazende tractor, een landbouwer op weg naar zijn kurkdroge akkers.

WB2015In het klooster treffen we kunstenaar Willy Baeyens aan. Zijn werken bevinden zich in een donkere ruimte die in schril contrast staat met de rest van de totaal witte kamers (zoals Kouwenaar het poëtisch zou uitdrukken). Dit multitalent runde tot 2014 een eigen reclamebureau, tot een emotionele gebeurtenis zijn leven een andere richting deed inslaan. Zijn werk ‘One size jacket’ is een perfect voorbeeld van alleenigheid. Deze dwangbuis wacht op een volgende gebruiker, de sporen van de vorige eigenaar nog latent aanwezig in de stof.

Nog sterker is het werk met de alleszeggende titel ‘Fragile’. In deze eigengemaakte diptiek zien we een potloodtekening van een man met gebogen hoofd, alsof hij zich schaamt in dit schilderij of in zichzelf opgesloten zit. Baeyens vertelt ons dat elke potloodtrek uniek is, geen enkele uitwisbeweging verstoort dit verstilde moment. Aan de andere kant van het tweeluik bemerken we tralies met een vaag, gedempt licht, dat moeite doet om de neerkijkende man nog verder op te sluiten. Stevige sloten vergrendelen het diptiek. Op de buitenkant lezen we de titel van het werk ‘Fragile’, het verwijst niet alleen letterlijk naar het werk, maar ook naar het emotionele moment gevat in potlood. In ditzelfde klooster neemt de Franse kunstenares Emilie Faïf ons mee, ab ovo (vanuit het ei) met haar zwerm uitvergrote spermacellen. Met dit beeld wijst ze de toeschouwer op de overlevingsdrang van het individu, dat ooit uit een groepje cellen is opgestaan.

Via het klooster belanden we in de kerk waar Javier Pérez’ rozenkrans van doodshoofden een sterk memento mori brengt, een pijnlijke grens tussen verontwaardiging, verbondenheid en eenzaamheid. In diezelfde kerk roept de Algerijnse kunstenaar Yzid Oulab met zijn ‘Rift, The Crusade of the Innocents’ beelden op van de talloze bootvluchtelingen die aanspoelen op Italiaanse stranden op zoek naar een veilige, betere toekomst. Het is een dunne lijn om de overstap te maken naar Géricault en zijn schipbreukvlot. Het grote verschil is hier echter dat er op dit vlot niemand meer aanwezig is. Zijn het de doodshoofden die we in de rozenkrans aantroffen, of zijn de opvarenden gered van de woeste zee? Oulab gebruikte voor zijn vlot opgerolde oosterse tapijten. De mast is een grote offerkaars. Opnieuw is de confrontatie tussen oost en west niet ver weg, maar nu zijn ze samengesmolten tot een reddingsvlot.

JP2013Op een terras laten we onder het nuttigen van een hommelbiertje de indrukken over ons neerdalen. Sterk werk dat meer dan eens een mokerslag uitdeelt. In de Douviehoeve is het opnieuw Pérez die voor een kippenvelmoment zorgt. Met ‘El baile del infinito’ (De oneindige dans) voert hij een intimistische (intieme, sfeervolle) dans ten tonele. Twee witte gewaden wentelen langzaam om hun as. Het ruisen van de stof op het beton van de ruimte is het enige geluid dat doordringt. In een perpetuum mobile van rust tekenen ze het oneindigheidssymbool in rood zand. Elk jaar brengt het Kunstenfestival ook een ode aan een bekende zanger. Dit jaar vult de rauwe rookstem van Jacques Brel de ruimte: een mooiere plek is er niet om ode te brengen aan ‘le plat pays’ (het vlakke land).

Maar denk nu niet dat je Watou met een zwaarmoedig gevoel zal verlaten, daarvoor zijn er gelukkig ook kunstenaars en werken die ogenschijnlijk lichtvoetiger zijn. In de graanschuur tovert Pierre Frankel met zijn woordspeling ‘Que serais-je sans toît’ (Wat zou ik zijn zonder jou) een glimlach op de lippen. Thuiskomen in de ander en geborgenheid. Gevoelens die de alleenigheid moeten bestrijden.

DDH2017Ook de Nederlander Daan den Houter speelt op ludieke wijze in op de moderne tijden. Met zijn ‘Money Floor’ nodigt hij de bezoekers uit om een van de 20.000 eurocentjes die op de vloer verspreid liggen, mee te nemen. Op deze manier word je mede-eigenaar van ‘1/20.000 Daan den Houter’. Met zijn ‘Keep on dreaming’ gaat de kunstenaar nog verder.  Voor € 333,- kan je eigenaar worden van een van de 16 kubussen waaruit dit werk bestaat. In een van deze kubussen zit een klompje goud van 50 gram (met de huidige koers toch een € 1.700,-). Er is echter een maar. Je moet beloven om deze kubus nooit te openen. Wie dit doet, kan door een van de 15 andere eigenaars aangeklaagd worden. Wat is het belangrijkste voor deze 16 mensen die elkaar wellicht nooit zullen ontmoeten: het goud zelf of de gemeenschappelijke droom?

Ook dit jaar is Watou weer een aangenaam anachronisme in deze Twittertijden. Ik had nog tientallen andere werken kunnen beschrijven, maar momenteel heb ik al voldoende tekens gebruikt om meer dan 50 tweets te vullen.

Tijdens de zomermaanden is het Kunstenfestival Watou opnieuw een reden om richting Westhoek te trekken. Vorig jaar verlieten we het dorp nog met een wrang gevoel, een vroegtijdige begrafenis meegemaakt te hebben. Nu weten we dat Moeyaert en de zijnen de feniksen van Poperinge en omstreken zijn. Ze zullen blijven vechten tegen commissies en vóór kunstliefhebbers, die op stilaan vertrouwde locaties zich willen laten verrassen door het ruisen van het riet, de lichtinval op een kunstwerk of gewoon de toevallige samenhang van alle alleenigen die genieten van het moment.

W’17 / PRAKTISCH, Catalogus: €20, Festivalhuis Watouplein 12 8978 Watou Poperinge (België) . Meer info op http://www.kunstenfestivalwatou.be of via info@kunstenfestivalwatou.be

(Dit artikel verscheen eerder bij Het Beeldende Kunstjournaal)

Wat hebben Trump en Erasmus met elkaar gemeen?

connect_mailchimp-2Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience laat de kracht zien van de zestiende-eeuwse drukpers en de impact van de sociale media

In de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience laten vijftig boeken en meerdere multimediale zuilen de kracht zien van de zestiende-eeuwse drukpers en de impact van de sociale media. Vroeg-zestiende-eeuws drukwerk en sociale media groeiden uit tot massamedia met ongekende mogelijkheden. Ze evolueerden tot instrumenten van ideeënverspreiding en van polemiek, of ze werden een motor voor maatschappelijke verandering.‘ zegt Caroline Bastiaens, schepen voor cultuur.

Lees verder.